หลินเชียนเชียนสะพายกระบุงพลางเรียกอาเหล็งว่า “ไป ขุดผักป่ากัน”
หลินอวี้หลงเดินยิ้มแฉ่งตามหลังไป เขาหิวจนท้องแฟบตั้งแต่เช้า โจ๊กมื้อเช้าพี่หญิงไม่ให้กิน เขาก็ไม่กล้างับสักคำ—ตอนนี้คิดดูแล้วก็โชคดีที่ไม่ได้กิน ทรายพวกนั้นจะบิ่นฟันน้ำนมเขาหลุดหมด
เขาแอบมองพี่สาวที่เดินนำหน้า รู้สึกพิกลชอบกล
“ท่านพี่ ดูเหมือนท่านเปลี่ยนไป” หลินอวี้หลงกลั้นใจอยู่นานจึงเอ่ยออกมา
“อือ?” หลินเชียนเชียนไม่หยุดฝีเท้า “ตรงไหนหรือ”
“พูดไม่ถูก… ยังไงก็ไม่เหมือนเดิม” หลินอวี้หลงเกาหัว
ก่อนหน้านี้พี่สาวนิสัยอ่อน มักถูกข่มเหงก็ไม่พูดจา ส่วนตอนนี้—เขาคิดถึงโจ๊กชามเมื่อเช้า พลางมองแผ่นหลังพี่สาว—บัดนี้รู้จักขัดขืนแล้ว
เห็นทีคงถูกข่มเหงจนถึงที่สุดแล้วกระมัง
อย่างไรเสียเขาก็ชอบพี่สาวอย่างตอนนี้
“ข้าอยากเรียกเจ้าหู่เอ๋อร์มาเล่นด้วย” หลินอวี้หลงลองหยั่งเชิงถาม