หลินเชียนเชียนหมดอยากอาหาร ก็เลยไม่คิดจะกินแล้ว ตัวนางเองก็ไม่หิวจริง ๆ ส่วนไข่ใบนั้น ไว้ทีหลังหาที่ไม่มีคนแล้วค่อยให้อาเหล็งเผากิน
นึกถึงข้าวต้มถ้วยเมื่อครู่ หลินเชียนเชียนรู้สึกรากฟันเปรี้ยวไปหมด ข้าวต้มนั่นมีแต่กรวดทราย กินเข้าไปฟันคงบิ่นหมดปากเป็นแน่
หลินเชียนเชียนถือข้าวต้ม ติงอวี้เซียงถือซุปผักป่ากับขนมเปี๊ยะใหญ่ เข้ามาในห้องทีละคน
บรรยากาศในห้องยังคงตึงเครียด ติงอวี้เซียงฝืนยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นว่า “อาหารมาแล้วเจ้าคะ ท่านพ่อ ข้าจะตักข้าวต้มให้”
หลินผู้เฒ่าพยักหน้า ไม่ปริปาก ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลินกลับชำเลืองตามองติงอวี้เซียงด้วยหางตา
นางเหลือบมองลูกชายรองที่นั่งเงียบงันไม่พูดจา ก็ยิ่งเดือดดาลไม่หาย ลูกชายรองคนนี้ ต่อยตีกี่ทีก็ไม่ปริปาก ไม่รู้ถูกติงอวี้เซียงกรอกยาพิษอะไรใส่หู ปกป้องลูกเลี้ยงที่ไม่ได้สืบสายเลือดนั่นทั้งวัน