“ไปกันเถิด! รีบอาศัยช่วงเช้าที่แดดยังไม่จัด อากาศไม่ร้อนนัก”
หลินเชียนเชียนกล่าวพลางก้าวเดินไป จังหวะฝีเท้าไม่เร่งรีบไม่เชื่องช้า ราวกับวัดระยะทางใต้ฝ่าเท้า
สิ่งของในกระจาดหลังโยกคลอนตามจังหวะก้าวย่าง เกิดเสียงกระทบเบาๆ เป็นจังหวะ
พ้นปากหมู่บ้าน ทางก็เริ่มสูงชันขึ้น
แรกเริ่มเป็นเนินลาด สองข้างทางยังมองเห็นไร่นา ยิ่งเดินสูงขึ้น ไร่นาก็ยิ่งน้อยลง วัชพืชและพุ่มไม้หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ
ทะลุผ่านภูเขาเข้าไปด้านในก็เป็นป่าลึก หลินเชียนเชียนเลือกเส้นทางที่ไม่เคยเดินมาก่อน
จะว่าเป็นทาง ก็ไม่เชิง—เป็นเพียงช่องว่างค่อนข้างกว้างระหว่างต้นไม้เก่าแก่สองต้น เมื่อมองเข้าไปด้านใน แสงพลันหรี่ลง ราวกับมุดเข้าสู่โลกอีกใบ