“พี่เชียนเชียน ดูนั่น!” ติงเสี่ยวหู่ตะโกนขึ้นอีกครั้ง
ครานี้ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป—ถูกกดให้ต่ำลง เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นอย่างระมัดระวัง
หลินเชียนเชียนมองตามนิ้วของเขา
ต้นไม้เก่าแก่ที่ยืนต้นตายล้มเอียงอยู่ ใจกลางลำต้นกลวงไปครึ่งหนึ่ง เปลือกไม้หลุดลอกไปเกือบหมด เผยให้เห็นเนื้อไม้สีขาวหม่น
ตรงรอยแยกของลำต้นนั้นเอง มีรวงผึ้งขนาดใหญ่ฝังตัวอยู่ สีน้ำตาลอมเหลือง ผิวขรุขระเป็นหลุมบ่อ ขอบรวงมีของเหลวสีอำพันเกาะเป็นวง มันวาวระยับท่ามกลางแสงสลัว
เหนือรวงผึ้งนั้น ยังมีผึ้งป่าเกาะอยู่ประปราย ลำตัวเป็นลายสีดำสลับเหลือง ปีกบางใส ส่วนหางเชิดขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังตรวจตราอาณาเขตของตน
ดวงตาของหลินอวี้หลงเป็นประกาย เขายื่นมือออกไปหมายจะงัดแงะทันที
“อย่าขยับ!”
หลินเชียนเชียนคว้าข้อมือเขาไว้แน่น แรงบีบกระทั่งหลินอวี้หลงต้องสูดปาก แต่เขาก็ไม่กล้าสะบัดให้หลุด