ฟ้าสลัวลง ติงเสี่ยวหู่เพิ่งวิ่งกลับมาจากบ้านหลินอวี้หลง ตลอดทางเป็นทางลาด เขาเกือบจะวิ่งเล็ก ๆ พุ่งเข้าไปในประตูบ้าน พื้นรองเท้ากระแทกธรณีประตู ร่างกายโซเซไปครึ่งก้าว แต่รอยยิ้มบนใบหน้าไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย
“ท่านพี่ใหญ่ ท่านพี่รอง!” เขาตะโกนอย่างหอบหายใจ
ติงต้าพยุงตัวขึ้นจากแท่นนอนร้อน อาศัยแสงสุดท้ายนอกหน้าต่างมองชัดว่าเป็นน้องชาย แล้วจึงเอนตัวกลับไป “เจ้าหู่เอ๋อร์กลับมาแล้ว? เก็บเนื้อกระต่ายไว้ให้เจ้า อยู่ในหม้อ ยังอุ่น ๆ อยู่ รีบกินเสีย”
“ท่านพี่ ข้ากินมาแล้ว” ติงเสี่ยวหู่ทรุดตัวลงนั่งบนขอบแท่นนอน เท้าทั้งสองห้อยกลางอากาศแกว่งไกว ดวงตาเป็นประกายราวกับจุดตะเกียง “พวกท่านไม่รู้หรอก เนื้อกระต่ายผัดพริกหมาล่าที่พี่เชียนเชียนทำ—หอมอะไรเช่นนั้น! ทั้งชาทั้งเผ็ด ลิ้นเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต ข้ากินข้าวไปสองถ้วย!”