"ไปเถิด พวกเราลองมองดูบนเขาแห่งนี้อีกทีว่ามีสิ่งใดพอเอาไปแลกเงินได้บ้าง" หลินเชียนเชียนลุกขึ้นยืน เหยียบดับไฟ ก่อนจะคล้องตะกร้าไว้ที่แขนแล้วก้าวเดินต่อไป
หลินอวี้หลงขมวดคิ้วน้อย ๆ เดินตามมาติด ๆ "พี่หญิง บนเขานี้แม้แต่ผักป่าก็ใกล้จะหาไม่ได้แล้ว จะมีอะไรพอเอาไปแลกเงินได้หรือ? พี่ไม่เห็นหรือว่าบรรดาท่านน้าท่านอาในหมู่บ้านต่างก็ไม่ขึ้นเขากันแล้ว? ผักป่ามันแก่คาเถา กินไม่ได้แล้ว"
"ผักป่าไม่มี... แต่มันยังต้องมีอย่างอื่น" หลินเชียนเชียนไม่หยุดฝีเท้า "เช่นของป่าที่เป็นเนื้อสัตว์อย่างไรเล่า"
"ของป่า?" หลินอวี้หลงเบิกตากว้าง "พวกเราสองคนไม่มีอะไรเลย มีแต่สองมือเปล่า จะจับอะไรได้? กระต่ายบนเขามันว่องไวกว่าคนเสียอีก กระทั่งผู้ใหญ่ในหมู่บ้านยังจับไม่ได้เลย"