หลินกั๋วจู้ยืนอยู่หน้าประตูบ้านหลินเชียนเชียนตลอดเช้า ถูกปฏิเสธไม่ให้เข้า
ลมก็หนาวเหน็บ เขาหนาว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะท่าทีของลูกสาว หรือหนาวจริงๆ
เขารู้ไม่ตัวเองเดินกลับมาได้อย่างไร เต็มหัวเต็มสมองเป็นประโยคของหลินเชียนเชียนที่ว่า——“อาเหล็งไม่ใช่ลูกของท่านหรือ เกิดมาเคยเลี้ยงดูไหม”
เขารู้ว่าลูกสาวและลูกชายต่างแยกห่างจากเขา
แต่เขาจะทำอย่างไรได้ เขาจำเป็นต้องมีคนดูแลยามแก่ ภรรยาดี เขาถึงจะอยู่ดี
เขาไม่ได้ไปที่เรือนใหญ่ ตรงกลับไปยังเรือนทิศตะวันออกของตัวเอง
ติงอวี้เซียงเห็นเขากลับมา ก็รีบเข้าไปต้อนรับ “เป็นอย่างไร เชียนเชียนว่าเมื่อไหร่จะสอนเจ้า”
“……นางไม่ยอม” หลินกั๋วจู้ก้มหน้า
“เจ้าเป็นพ่อของนาง! เรื่องแค่นี้ยังไม่ยอมอีก” เสียงติงอวี้เซียงแหลมสูงขึ้น
“นางไม่ยอม ข้าจะทำอย่างไรได้ ตอนนี้นางไม่แม้แต่จะยอมรับข้า”