รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น ติงเสี่ยวหู่ยังมาไม่ถึง หน้าประตูรั้วของหลินเชียนเชียนก็มีคนนั่งยองๆ อยู่คนหนึ่งแล้ว
หลินเชียนเชียนตื่นขึ้นมาเพื่อเทกระโถน ปิดประตูออกไป—
เงาร่างหนึ่งนั่งยองๆ อยู่หน้าประตู คอหด เหมือนนกกระทาแก่ที่ถูกฝน
นางตกใจแทบโยนกระโถนในมือทิ้ง
“ใคร?”
“เป็นพ่อเอง เชียนเชียน” หลินกั๋วจู้ลุกขึ้นยืน เสียงไม่ดังไม่เบา สายตาไม่กล้ามองนาง
หลินเชียนเชียนไม่ขยับ มือยังถือกระโถน
“มีอะไรหรือ?”
“อืม...” หลินกั๋วจู้ถูมือไปมา “เจ้ากับอาเหล็ง... สบายดีหรือไม่?”
“อื้ม ดีมาก”
“ดีแล้ว ดีแล้ว” เขาหัวเราะแห้งๆ สองที เท้าถูไปมากับพื้น แต่ไม่ก้าวเข้าไป และก็ไม่ยอมไป
หลินเชียนเชียนไม่พูดอะไร เพียงมองเขา
อากาศเงียบไปชั่วครู่