หลินเชียนเชียนไปที่บ้านหมอโจวก่อน
ครั้นถึงหน้าประตูเรือนหมอโจว นางก็จัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะเคาะประตูเบา ๆ
“ท่านอาโจว” นางก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป กล่าวทักทายอย่างมีมารยาท
หมอโจวกำลังนั่งตากสมุนไพรอยู่ในลานบ้าน ได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น เห็นว่าเป็นนาง จึงวางกระด้งในมือลงข้างตัว “ยัยหนูนี่มาหรือ? มานี่สิ ให้ข้าดูแผลที่หัวหน่อย”
หลินเชียนเชียนเดินเข้าไป ก้มศีรษะลงเล็กน้อย หมอโจวแหวกปอยผมที่ปรกหน้าผากนางออก พินิจดูอย่างละเอียดกลางแสงตะวันอยู่ครู่หนึ่ง
“หายดีแล้ว” เขาพยักหน้า น้ำเสียงราบเรียบ “ตกสะเก็ดแล้ว วันนี้ข้าจะตัดไหมให้”
หมอโจวหมุนตัวเข้าเรือนไป ไม่นานก็หยิบกรรไกรเล็กออกมา ฝีมือมั่นคงไม่สั่นคลอน เพียงไม่กี่ที่ก็ตัดผ้าพันแผลที่รัดอยู่ออก แล้วตรวจดูเนื้อหนังใต้แผลอีกครั้ง
“พอสะเก็ดหลุดแล้วจะเหลือรอยตื้น ๆ ไว้รอยหนึ่ง แต่ไม่เป็นไร พักสักสองหน้าร้อนก็ค่อย ๆ จางไป ไม่ทิ้งรอยแผลเป็น”