เดินมาถึงมุมถนน กลิ่นหอมกรุ่นลอยมา — เพิงขายซาลาเปาเปิดลังแล้ว
หลินเชียนเชียนล้วงเงินออกมา หยิบสิบสองอีแปะ ซื้อซาลาเปาไส้เนื้อขาวนุ่มหกชิ้น
ยัดใส่มือคนละสองก้อน
“พี่เชียนเชียน ท่านให้เงินข้าแล้ว ยังจะให้ซาลาเปาอีก?” ติงเสี่ยวหู่ประคองซาลาเปา ลวกมือจนต้องเปลี่ยนข้าง แต่ไม่ยอมวาง “ข้าไม่กิน เจ้าสองคนกินเถิด”
“ยังนับถือข้าเป็นพี่หรือไม่?” หลินเชียนเชียนมองเขา “ให้เจ้าก็กินเสีย ขนมเปี๊ยะที่เจ้าเอามาให้เรา เราก็กินไปแล้วมิใช่หรือ?”
“ขนมเปี๊ยะนั่น... ขนมเปี๊ยะที่ไหนจะแพงเท่าซาลาเปาเนื้อ...” ติงเสี่ยวหู่พึมพำเบา
“ความสัมพันธ์หาใช่การค้าขาย จะคำนวณทุกสิ่งให้กระจ่างแจ้งเช่นนั้นได้อย่างไร?” หลินเชียนเชียนยื่นซาลาเปาไปใกล้ปากเขา “ถือไว้”