เสี่ยวเอ้อมีสีหน้าเหยียดหยามเต็มที่ คิดว่าตนทำงานเป็นบ๋อยในโรงเตี๊ยมเทียนฝูย่อมสูงส่งกว่าผู้อื่น แม้แต่เปลือกตายังไม่ยอมยกขึ้นมอง
"ข้าไม่รับ" เขากล่าวด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง
"ต่อให้รับ ข้าก็ไม่ขาย เจ้าขี้เหร่ปานนี้" หลินเชียนเชียนพูดพลางไม่ลืมเหยียบเท้าเขาอย่างแรงอีกที
"อ๊าก—ไอ้เด็กบัดซบ อย่าให้ข้าจับได้ ถ้าจับได้มีดีดู!" บ๋อยกุมเท้า ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บ
หลินเชียนเชียนกับหลินอวี้หลงแลบลิ้นหลอกตาใส่เขา แล้ววิ่งปรู๊ดหายลับตา
ทั้งสองวิ่งออกไปไกลโขจนถึงกับต้องหยุดหอบ
"พี่ใหญ่ เขาไม่ตามมาใช่ไหม?" หลินอวี้หลงเหลียวหลังมอง
"สบายใจได้ วันนี้เจ้าขานั่นวิ่งไม่ไหวแล้ว" หลินเชียนเชียนหัวเราะจนแทบหักเอว
"พี่ใหญ่ โรงเตี๊ยมเทียนฝูนั่นไม่รับ เราจะทำอย่างไรดี?" หลินอวี้หลงร้อนใจเล็กน้อย
"ในอำเภอนี้ไม่ได้มีแค่เจ้านั่นร้านเดียว ไป ไปโรงเตี๊ยมเทียนเซียง" หลินเชียนเชียนโบกมือ