ตอนที่ปีนขึ้นไปถึงรังนก ขาทั้งสองของหลินเชียนเชียนก็สั่นระริก นางไม่กล้ามองลงไปข้างล่าง—แท้จริงแล้วนางกลัวความสูง เพียงแต่เมื่อความหิวเข้าครอบงำ นางก็ไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้ว รังนกตั้งอยู่ตรงง่ามกิ่งไม้ ลึกประมาณฝ่ามือ ภายในปูด้วยหญ้าแห้งและขนนุ่ม ๆ มีไข่นกอยู่เต็มรัง
หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด เก้า—เก้าฟอง
นางเก็บทีละฟอง ประคองอย่างทะนุถนอมใส่ไว้ในอกเสื้อ แนบชิดทรวงอก ไข่ยังอุ่นอยู่ ยังคงหลงเหลือไออุ่นจากตัวแม่นก
"ต้องขออภัยด้วย" นางพึมพำเบา ๆ "ข้ากับน้องชายขาดสารอาหารจริง ๆ ขอยืมไข่ของเจ้าสักสองสามฟองมาใช้"
เมื่อเก็บเรียบร้อยแล้ว นางไม่กล้ามองลงไปข้างล่าง โอบลำต้นไม้ค่อย ๆ ไถลตัวลงทีละน้อย พอใกล้จะถึงพื้น เท้ากลับลื่น ร่างทั้งร่าง 'ซ่า' เลื่อนไถลลงมา มือครูดไปกับเปลือกไม้ รู้สึกแสบร้อนยิ่งนัก นางมิทันได้ดู รีบคลำที่หน้าอกก่อน—ไข่ยังดีอยู่ ไม่มีแตกสักฟอง จึงก้มลงมองมือ ฝ่ามือถลอกเป็นทาง เลือดซึมออกมาเป็นเม็ด ๆ นางดูดปากหนึ่ง รสคาวหวานแตะปลายลิ้น
ฟ้าเริ่มมืดแล้ว ในป่ามืดเร็ว หากยังไม่กลับ อาเหล็งคงร้อนใจแทบบ้า หลินเชียนเชียนเก็บผักป่ามากอดไว้ ถือลูกโมกป่า ไข่นกในอกเสื้อแนบชิดหัวใจ อบอุ่นแผ่วเบา ติดตามนางตลอดทางที่รีบรุดกลับ