หลินเชียนเชียนสอดเงินสองร้อยกว่าอีแปะไว้ในอก ใจพองโตจนแทบจะลอย
นี่คือเงินก้อนแรกที่นางหามาได้หลังจากข้ามภพสู่ยุคโบราณ หนักอึ้งเสียจนกดทับอยู่กลางอกอบอุ่นไปหมด กลับไปต้องหาที่ซ่อนให้ดี อย่าให้หนูหาเจอเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นถ้าตกไปอยู่ในมือฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลิน ก็จะกลายเป็นการตักน้ำใส่ตะกร้าเสียเปล่า
"ไป กลับบ้าน" หลินเชียนเชียนเหวี่ยงตะกร้าเปล่าขึ้นหลัง
หลินอวี้หลงวิ่งเหยาะๆ ตามมา เดินไปได้สองสามก้าวก็นึกขึ้นได้ "พี่ พวกผักป่าขายหมดแล้ว กลับไปท่านย่าถามจะว่ายังไง"
"ก็บอกว่าขุดไม่ได้" หลินเชียนเชียนไม่แม้แต่จะเงยหน้า
นางยังมีเรื่องใหญ่ต้องทำอีก ถึงตอนนั้นฮูหยินผู้เฒ่าจะมีแก่ใจไปสนเรื่องขี้ผงอย่างผักป่าได้อย่างไร
"พี่..." หลินอวี้หลงกลืนน้ำลาย "พวกเราจะถูกตีไหม"
"ถูกตี?" หลินเชียนเชียนหันมามองเขา "ถ้าตีเจ้า เจ้าก็วิ่งหนี ไปหาผู้ใหญ่บ้าน จำไว้ว่า ยิ่งร้องไห้น่าสงสารมากเท่าไหร่ ผู้ใหญ่บ้านก็ยิ่งเข้าข้างพวกเรามากเท่านั้น จำได้หรือไม่"