ติงเสี่ยวหู่เดินตามหลังนาง กำลังก้มหน้ามองทาง พอได้ยินคำนี้ก็เงยหน้าขึ้นมาทันที แววตาเป็นประกายสว่างยิ่งกว่าแสงที่ลอดลงมาจากด้านบน
“พี่เชียนเชียน พี่ไม่ได้อ่านหนังสือไม่ใช่หรือ? ไฉนถึงเข้าใจอะไรตั้งมากมาย?”
คำพูดนี้ราวกับก้อนหินก้อนเล็ก ๆ ถูกโยนลงไปในใจของหลินเชียนเชียนอย่างแม่นยำ
นางชะงักไปเล็กน้อย
เท้าไม่ได้หยุด แต่ในหัวนั้นมีเสียง “กึก” ดังขึ้น ตัวนางเองได้ยินชัดเจนยิ่งนัก
นางลืมไป
เจ้าของร่างเดิมไม่รู้หนังสือ
นี่คือความลับที่นางปิดบังไว้อย่างระมัดระวังมาตลอดหลังจากข้ามภพมา——ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมนางสืบทอดมาส่วนใหญ่ แต่ข้อเท็จจริงที่ว่า “หลินเชียนเชียนเป็นเด็กสาวบ้านนอกที่ไม่เคยอ่านหนังสือ” บางครั้งนางก็ลืม ไม่ใช่จงใจลืม แต่เป็นเพราะปฏิกิริยาของร่างกายยังติดค้างอยู่ในอีกห้วงเวลาหนึ่ง ในห้วงเวลาเหล่านั้น นางเคยเข้าเรียน เคยอ่านหนังสือ เคยไปป่าทึบที่สิบสองปันนา รู้ว่าความชื้นเกิดจากแสงไม่เพียงพอและการคายน้ำ