บ้านติง พอฟ้าสางเต็มที่ ติงต้าและติงรองก็ออกจากบ้าน
จากบ้านถึงที่ทำงาน ต้องเดินครึ่งชั่วยาม ถนนเป็นทางดิน เมื่อคืนมีน้ำค้างลง เหยียบไปฝ่าเท้าก็ลื่น
ติงต้าเดินนำหน้า ฝีเท้ามั่นคง ราวกับวัดที่ดิน ก้าวหนึ่งก็คือก้าวหนึ่ง
ติงรองเดินตามหลัง หาวไม่หยุด มือสองข้างสอดอยู่ในแขนเสื้อ เดินซวนเซไปมา
"พี่ว่า เจ้าหู่เอ๋อร์นั่น เหตุใดถึงมีแรงนัก" ติงรองเอ่ยขึ้นมาลอยๆ
ติงต้าไม่หันกลับมา "เขายังเด็ก"
"เด็กถึงควรง่วงสิ ข้าตอนอายุเท่าเขานั่น เช้าไม่เรียกสามครั้งไม่ตื่น"
"เจ้าถึงได้เป็นแค่คนแบกหามอยู่จนป่านนี้"
ติงรองถูกสวนกลับ อึกอักพึมพำบางอย่าง แล้วเร่งฝีเท้าเดินตามไปสองก้าว