นางบิแบ่งเป็นสามชิ้นเล็ก ๆ กะว่าจะได้อมให้ชุ่มคอ
หลินเชียนเชียนเร่งรุดหยิบใบไม้ใหญ่ที่เตรียมไว้ก่อนแล้วออกมาจากกระจาดหลัง——เป็นใบของพืชใบกว้างที่พบได้ทั่วไปบนภูเขา ใบใหญ่และหนา ราวกับพัดหวายสีเขียว——นางจัดการห่อรวงผึ้งด้วยใบไม้อย่างคล่องแคล่ว ซ้อนทับกันชั้นแล้วชั้นเล่า ห่อจนมิดชิดสนิทแนบ จากนั้นจึงวางลงไปที่ก้นสุดของกระจาดหลัง แล้วทับด้วยใบไม้อีกชั้นหนึ่ง
“เดินไปก็กินไป หวานชุ่มคอกันเถิด” นางเอ่ยพลางอดใจไม่ไหวบิเข้าปากไปแล้วชิ้นหนึ่ง
หวาน
มิใช่หวานแบบน้ำตาลทรายขาวที่ตรงไปตรงมา หากแต่เป็นความหวานหอมละมุนที่แทรกซึมด้วยกลิ่นเกสรบุปผา ค่อย ๆ ละลายเป็นชั้น ๆ
รวงผึ้งเมื่อเคี้ยวจะเหนียวเล็กน้อย ราวกับเคี้ยวเทียนไข ทว่าเมื่อน้ำผึ้งข้างในซึมออกมา ไหลรินลงลำคอ ชั่วขณะนั้นทั่วทั้งทรวงอกก็อบอุ่นไปหมด