นางลุกขึ้นอ้างว่าจะไปหอบฟืนนอกลานเรือน เมื่อกลับมา กองฟืนในมือสูงท่วมหัว ส่วนไข่ไก่ที่ซ่อนไว้ในอกก่อนหน้านั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ในครัว หลินเสี่ยวฮวารออยู่ด้วยความกระวนกระวายจนแทบทนไม่ไหว พอนางเข้ามาก็ร้องเสียงแหลม “ไอ้เด็กเวร ไข่ตุ๋นของข้าได้รึยัง”
หลินเชียนเชียนวางฟืนลงข้างเตาด้วยความยากลำบาก พลางหอบหายใจกล่าว “ได้แล้วเจ้าค่ะ คุณอา เชิญท่านตักเองเถิด นานไปเดี๋ยวจะสุกเกิน”
หลินเสี่ยวฮวาเห็นนางว่าง่ายผิดปกติ จึงแค่นเสียงฮึด้วยความพอใจ แล้วเดินไปเปิดฝาหม้อ
ในหม้อมีเพียงข้าวกล้องสีดำคล้ำกับหมั่นโถวอีกสองสามลูก แม้แต่ไอร้อนก็ไม่มี
“ไข่ตุ๋นข้าอยู่ไหน!” หลินเสี่ยวฮวาตวาดเสียงแหลม “ไอ้เด็กเวร ไข่ตุ๋นของข้าล่ะ!”
หลินเชียนเชียนตกใจจนหดตัวไปชิดมุม หน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก “ขะ…ข้าไม่รู้จริง ๆ…ข้าวางไว้ในลังถึงแล้ว ก็…ก็ไปหอบฟืน…น้าติง…น้าติงอยู่ในครัวตลอด…”
เสียงนางค่อย ๆ แผ่วเบาลง น้ำตาร่วงเผาะ ๆ ไม่หยุด