เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ในพงหญ้า “ฟิ้ว” เสียงดัง แผ่วเบาราวกับไม่มีอะไร ตัวสีขาวปุกปุยพุ่งผ่านไปคราหนึ่ง — ครานี้กลับเป็นหลินเชียนเชียนที่ต้องสะดุ้ง
เพ่งตาดูแน่ชัดแล้วก็พบว่าเป็นกระต่ายป่า กำลังเผ่นแผล็วเข้าไปในโพรงดิน
นางรีบยกมือขึ้น ส่งสัญญาณ “จุ๊” ให้หลินอวี้หลงด้านหลัง
หลินอวี้หลงเข้ามาใกล้ กระซิบเบา ๆ “พี่สาว มันเข้าโพรงไปแล้ว จับไม่ได้แล้วกระมัง”
หลินเชียนเชียนไม่ตอบรับ ดวงตาจับจ้องที่ปากโพรงนั่น ในหัวกำลังคำนวณหาแผนการแล้ว นางกดเสียงต่ำ “เจ้าเอาตะกร้าครอบปิดปากโพรงนี้ไว้ ข้าจะไปอีกทางหนึ่ง จุดไฟรมมัน”
หลินอวี้หลงฟังแล้วก็คึกคักขึ้นมา รีบหิ้วตะกร้ามาปิดปากโพรงไว้แน่นหนา
หลินเชียนเชียนยอบกายลง เริ่มก่อหวอด “เจาะไม้ให้เกิดไฟ” อีกครั้ง ครานี้คล่องแคล่วไม่น้อย เพียงครู่เดียวก็ยัดเศษไม้ติดไฟเข้าไปในปากโพรงอีกด้านหนึ่ง แล้วเติมหญ้าแห้งลงไปอีกกำมือ เปลวไฟพลุ่งขึ้น ควันข้นกรุ่นไหลตามทางโพรงทะลักเข้าด้านใน