ยามอาทิตย์ใกล้ลับขอบเขา ต่างคนต่างกลับเรือนของตน
ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลินตื่นจากงีบหลับ รู้สึกปวดปัสสาวะ ลุกขึ้นสวมรองเท้าเดินโซเซไปยังเรือนส้วมด้านหลัง พอผ่านสุ่มไก่ นางชะงักเท้า คลับคล้ายคลับคลาว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็จับต้นชนปลายไม่ถูก ครั้นปลดทุกข์เสร็จหวนกลับมา นางเหลือบมองเข้าไปในสุ่มไก่อีกครั้ง
ว่างเปล่า
แม่ไก่แก่ที่เลี้ยงมาสองปี ออกไข่ให้นางทุกวัน หายไปแล้ว
พื้นยังมีรอยเลือด
ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลินส่งเสียงร้อง “อ้า——” หวีดเดียวปลุกคนทั้งเรือนให้ตื่น
หลินเสี่ยวฮวาที่กำลังงีบหลับในเรือนโถงสะดุ้งลุกพรวดขึ้นนั่ง ติงอวี้เซียงกับหลินหยวนหยวนที่เรือนตะวันตกก็ถูกเสียงกรีดร้องนั่นทำให้สะดุ้งแทบกลิ้งตกเตียง
“ยายแก่ตายด้านนี่ เช้าสายบ่ายเย็นก็เอาแต่ร้องห่มร้องไห้ กลางวันแสกๆ นี่เกิดบ้าอะไรขึ้นอีกล่ะ” ติงอวี้เซียงสบถพลางสวมรองเท้า