"ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้าน พวกเราขอแยกครัวเรือน"
น้ำเสียงของหลินเชียนเชียนไม่ดังนัก ทว่าเหมือนก้อนหินถูกโยนลงในน้ำเดือด ลานบ้านพลันระเบิดเสียงอื้ออึงขึ้นในบัดดล
"แยกครัวเรือน?" มีคนหัวเราะเยาะ "เด็กสาวตัวเล็กแบกน้องชายตัวติดมา ขอแยกครัวเรือนรอวันตายรึ?"
ผู้ใหญ่บ้านขมวดคิ้ว ย่อตัวลงนั่ง น้ำเสียงแฝงความจนใจ: "เชียนเชียน เจ้ารู้หรือไม่ว่าแยกครัวเรือนหมายความว่าอย่างไร? เจ้าเพิ่งอายุเท่าไร? พาเจ้าน้องชายเล็กเพียงนี้ ต่อไปวันหน้าจะใช้ชีวิตเช่นไร? ฟังคำท่านปู่สักประโยค อย่าดื้อรั้นเลย"
หลินเชียนเชียนมิได้โต้แย้ง เพียงดึงมือหลินอวี้หลง คุกเข่าลงหลังตรง
"ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้าน ขอท่านโปรดให้พวกเราแยกครัวเรือนเถิด"
เด็กทั้งสองคุกเข่าอยู่บนพื้น ทว่ากระดูกสันหลังกลับตั้งตรง
ผู้ใหญ่บ้านใจอ่อนไหว ยื่นมือไปพยุง: "เด็กน้อย ลุกขึ้นเร็วเข้า มีเรื่องอันใด ผู้ใหญ่บ้านจะเป็นธุระให้"