“นางติ้ง เจ้าลงมือหนักเกินไปแล้ว!” ท่านน้าติงเบียดแหวกฝูงชนเข้ามา เมื่อเห็นรอยเลือดที่มุมปากของหลินเชียนเชียน ใบหน้าก็เครียดขึ้นมาทันใด “เชียนเชียนยังเป็นเด็กอยู่เลย เจ้าลงมือหนักถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?”
“ข้า…ข้าไม่ได้! นางเป็นคนทำทีต่างหาก…” ติงอวี้เซียงรีบร้อนแก้ตัว บนใบหน้ายังมีคราบน้ำตา ท่าทางดูไร้เดียงสาและคับแค้นใจยิ่ง
“นางทำทีให้เจ้าถีบจนกระอักเลือดหรือ?” ภรรยาของรองจ้าวหัวเราะเย็นชา เสียงดังฟังชัด กลัวคนอื่นจะไม่ได้ยิน “พวกเจ้าคิดว่าพวกข้าเป็นคนตาบอดหรือ? ต่อหน้าพวกข้ายังกล้าพลิกขาวเป็นพลิกดำ ไม่รู้ว่าในยามปกติจะรังแกเด็กกำพร้ามารดาทั้งสองคนนี้อย่างไรบ้าง!”
ติงอวี้เซียงเปลี่ยนสีหน้าในทันใด น้ำตาไหลมาอย่างรวดเร็ว: “ท่านน้าจ้าวรอง ข้าวปลาจะกินพร่ำเพรื่อ แต่คำพูดจะพล่อยๆ หาได้ไม่ ข้าเป็นแม่เลี้ยง ย่อมถูกผู้คนเข้าใจผิดได้ง่ายอยู่แล้ว เด็กสองคนนี้ข้าคอยห่วงหน้าพะวงหลังด้วยความยากลำบาก ท่านกล่าวเช่นนี้ ข้ามิต้องทุกข์ทรมานตายเสียหรือ?”