ทันทีที่เสื้อผ้าหลุดล่วงลง เสียงสูดลมหายใจเย็นเฉียบก็ดังระงมทั่วลานเรือน
รอยแผลเป็นน่าสะพรึงกลัวแนวแล้วแนวเล่า รอยฟกช้ำเขียวคล้ำปะปนกัน บาดแผลใหม่ซ้อนทับแผลเก่า เรียงรายแน่นขนัดบนเรือนร่างผอมบางนั้น กระดูกซี่โครงนูนเด่นทีละซี่ ราวกับจะแทงทะลุผิวหนังบางๆ ออกมาได้ทุกเมื่อ
นี่คือร่างกายของเด็กเก้าขวบหรือ?
หลินเชียนเชียนจ้องมองอย่างตะลึงงัน ขอบตาแดงก่ำในทันใด
นางไม่เคยนึกเลยว่า น้องชายจะบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้
หนี้แค้นนี้ นางจะต้องทวงคืนกลับมาให้จงได้
เสียงของท่านน้าติงสั่นเครือ แฝงไว้ด้วยความสะอื้น "ตอนซูอวิ๋นโหรวมีชีวิตอยู่ แม้แต่ปลายนิ้วของเด็กทั้งสองยังไม่เคยแตะต้อง... กลับถูกเจ้าทำร้ายย่ำยีถึงเพียงนี้! เจ้ายังมีจิตสำนึกอยู่บ้างหรือไม่? ยามวิกาลหวนคืน เจ้าไม่กลัวซูอวิ๋นโหรวมาหาเจ้ารึ?"