หลินอวี้หลงที่เดินตามหลังมาตลอดทางยังคงเหม่อลอยเล็กน้อย เงยหน้ามองพี่สาวข้างหน้าเป็นครั้งคราว จากนั้นก็หันกลับไปมองทางที่เดินมา รู้สึกราวกับกำลังอยู่ในความฝัน
"พี่" เขาเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง "พวกเรา... แยกครัวเรือนกันจริง ๆ แล้วหรือ?"
หลินเชียนเชียนหันกลับมา มองดูท่าทางไม่กล้าเชื่อของน้องชาย ในใจพลันรู้สึกเจ็บแปลบ แต่บนใบหน้ากลับยิ้มบาง ๆ "อืม แยกจริง ๆ แล้ว"
ติงเสี่ยวหู่ที่อยู่ข้าง ๆ กระโดดไปมาพลางพูดแทรกขึ้น "แยกแล้ว แยกแล้ว! ก็แต่เรือนเก่านี่... มันไกลเกินไปหน่อย ต่อไปจะมาหาพวกเจ้าเล่นต้องเดินอีกครึ่งค่อนวัน"
"พี่หู่เอ๋อร์ ยินดีต้อนรับมาที่บ้านข้าตลอดเวลา!" หลินอวี้หลงตาเป็นประกาย
"จริงหรือ?" ติงเสี่ยวหู่เองก็มีชีวิตชีวาขึ้นมา
"จริงแน่นอน" หลินเชียนเชียนรับช่วงพูด มองดูเพื่อนที่เพิ่งช่วยออกหน้าแทนพวกเขาเมื่อครู่ น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย "หากเจ้ายินดี จะพักอยู่กับอาเหล็งด้วยกันก็ได้"