สีหน้าของหลินเสี่ยวฮวาพลันแดงก่ำ ลามจากลำคอขึ้นไปถึงติ่งหู ราวกับแมวที่ถูกเหยียบหาง ขนทั้งตัวลุกชัน
นางอ้าปากหมายจะกล่าวอันใด ริมฝีปากสั่นระริกอยู่สองครั้ง แต่กลับไร้เสียงเล็ดลอด——มิใช่ไร้ถ้อยคำ หาไม่... ทว่าถ้อยคำมากมายเหลือเกิน อัดแน่นเสียจนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
หวังเหอฮวายืนอยู่ข้างกายมิอาจทนนิ่งเฉย
นางเดินอ้อมมาจากด้านหลังฮูหยินผู้เฒ่า เดินมายังด้านหน้า มือทั้งสองข้างท้าวสะเอว ท่วงท่ายิ่งกว่าหลินเสี่ยวฮวาเสียอีก
ดวงตาของนางมิได้โต แต่ยามเบิกกว้างกลับแฝงไว้ด้วยความดุร้ายยากพรรณนา ดั่งมีดสองเล่มที่ไร้คม ทื่อก็จริง ทว่ากระแทกใส่ร่างก็เจ็บปวดมิใช่น้อย
หลินเสี่ยวฮวาชิงชังผู้ใดกล่าวว่านางไม่งามเป็นที่สุด
คำพูดนี้ดุจเข็มเล่มหนึ่ง ทิ่มแทงเข้าสู่จุดที่เจ็บปวดที่สุดของนางอย่างแม่นยำ ใบหน้าของนางเปลี่ยนจากแดงกลายเป็นซีดขาว จากขาวกลายเป็นเขียวคล้ำ เบญจางคพิการเบี้ยวบูด ใบหน้าทั้งหมดเหมือนลูกพลับที่ถูกเหยียบแบนแต๊ดแต๋