หลินกั๋วต้งอุ้มทองแดงไว้ในอก รู้สึกได้ว่าทองแดงเก้าสิบเหรียญนั้นร้อนราวกับไฟลน
เขายืนนิ่งอยู่กับที่ จะไปก็ไม่ใช่ จะอยู่ก็ไม่เชิง สีหน้าเหมือนถูกใครตบหน้าอย่างจัง ชาวบ้านรอบข้างต่างมองดู บ้างก็ก้มหน้าทำเป็นไม่เห็น บ้างก็ยืดคอรอดูความสนุก และมีแม่บ้านหลายคนก้มหน้ากระซิบกระซาบกันเสียงดังพอให้ได้ยิน
“ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลินมานี่เพื่อก่อเรื่องแล้ว”
“ใช่สิ ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ ไม่ให้เกียรติกันเลยแม้แต่น้อย”
นางไม่ได้แม้แต่มองฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลินอีก ก้มหน้าก้มตาเปิดบัญชีตรงหน้า ปลายพู่กันสีชาดขีดลงบนกระดาษ แล้วเอ่ยเสียงเรียบช้าๆ ว่า “คนต่อไป”
คนที่ยืนต่อจากหลินกั๋วต้งคือหลี่เหลาซานจากหัวหมู่บ้าน
หลี่เหลาซานมองซ้ายมองขวา หดคอเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็กัดฟันยกกระบุงไม้ไผ่ขึ้นวางบนตาชั่ง