ข่าวแพร่กระจายเร็วยิ่งกว่าลมเสียอีก
เรื่องที่หลินเชียนเชียนให้คนของบ้านปู่ทวดขุดมันพิษด้วยกัน ตอนเที่ยงก็แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านชิงเหอแล้ว
ผู้ที่มีปฏิกิริยารุนแรงที่สุดคือฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลิน
“ว่ากระไร?” ถ้วยชาในมือของฮูหยินผู้เฒ่ากระแทกลงบนโต๊ะเสียงดัง น้ำชาที่กระเด็นออกมาเปียกโชกพื้นโต๊ะ “ให้พวกบ้านรองนั้นขุดตามด้วยหรือ? นางไม่รู้หรือว่าบ้านใหญ่ตัดขาดกับบ้านรองมานานแล้ว? ไอ้สิ่งที่มีศอกกางออกนอก นี้มันทำให้ปู่ของนางต้องอับอาย!”
ฮูหยินผู้เฒ่านั่งไม่ติดแล้ว เดินไปเดินมาอยู่สองรอบ ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ ทันใดนั้นก็กระแทกไม้เท้าลงกับพื้นเสียงดัง “ไป ไปตามหาสิ่งที่ไม่รู้จักทำมาหากินนั้น ข้าไม่ให้มันรับของบ้านรอง ให้มันเน่าเสียอยู่ที่บ้าน!”
“ท่านแม่ คราวนี้ท่านต้องทำให้อีเด็กสารเลวนั้นเห็นดีเห็นงามสักที” หลินเสี่ยวฮวาเป็นฝ่ายยุแยงตะแคงรั่วอยู่ข้าง ๆ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับราวกับกลัวว่าโลกจะไม่วุ่นวาย