หลินกั๋วต้งถือทองแดงเก้าสิบเหรียญไว้ในมือ เดินเร็วจนฝุ่นบนทางดินฟุ้งตามเท้า พอถึงหน้าบ้าน เขายกมือเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก แล้วเปิดม่านเข้าไปในเรือน
“เป็นอย่างไรบ้าง?” ท่านย่าคนที่สองเอนกายอยู่บนเตียง มีหมอนเก่ารองที่เอว พอเห็นเขาเข้ามา ร่างกายก็โน้มไปข้างหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความร้อนรน “เชียนเชียนรับไว้หรือไม่?”
“รับแล้ว!” หลินกั๋วต้งเททองแดงในอกลงบนโต๊ะเสียงดังกราว น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความภูมิใจ “เก้าสิบเหรียญ ครบไม่มีขาด! เชียนเชียนบอกว่า ย่าของนางก็คือนาง นางก็คือนาง วันนี้ท่านอาสะใภ้ใหญ่ยังไปก่อเรื่อง ต่อหน้าคนทั้งลาน ขวางไม่ให้รับของตระกูลเรา เจ้ารู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น? เชียนเชียนหักหน้ากลับไปเสียอย่างนั้น ท่านอาสะใภ้ใหญ่โกรธจนหน้าเขียว แต่ก็ทำอะไรมิได้!”
ท่านย่าคนที่สองฟังจบ ปลายตาแดงเล็กน้อย นิ้วมือกุมปลายผ้าห่มแน่นโดยไม่รู้ตัว นิ่งอยู่นานก็พูดไม่ออก