หลินเชียนเชียนกับน้องชายเพิ่งวิ่งออกจากบ้านติง ก็ชนเข้ากับหลินเสี่ยวฮวาอย่างจัง
“ไอ้เด็กเวร อีตัวที่มีแม่คลอดแต่ไม่มีแม่เลี้ยง!” หลินเสี่ยวฮวาด่าทอ
เดิมทีหลินเชียนเชียนคิดจะกล่าวขอโทษ แต่ได้ยินคำนี้ก็หันกลับไปด่า “เจ้านั่นแหละ!” พูดจบก็จูงมือน้องชายวิ่งหนี
“ไอ้เด็กเวรเอ๋ย เจ้าด่าใคร—” เสียงด่าดังไล่หลังมา
ทั้งสองวิ่งไปจนถึงปากตรอกจึงหยุด หายใจหอบแรง
“พี่... พี่ไม่เหมือนเดิมจริงๆ” หลินอวี้หลงพูดอย่างระมัดระวัง “เมื่อก่อนพี่ไม่กล้า...”
“ต่อไปใครก็อย่าหวังมารังแกพวกเรา” หลินเชียนเชียนขัดขึ้น “ถูกตีก็ตีกลับไป ถ้าสู้ไม่ได้ก็วิ่งหนี”
“พี่ ข้าวิ่งเร็ว”
หลินอวี้หลงต่อความนี้ ทำให้หลินเชียนเชียนเกือบสำลักน้ำลายตัวเอง