เดินอยู่นานก็ไม่มีอะไรใหม่ให้เห็น เจ้าหู่เอ๋อร์เริ่มท้อใจแล้ว
"พี่เชียนเชียน นี่ก็เดินมาไกลแล้วนะ เหตุใดยังไม่ได้อะไรเลย"
"หากง่ายดายถึงเพียงนั้น ทุกคนก็ขึ้นเขากันหมดแล้วสิ" หลินอวี้หลงพูดพลางทำเป็นผู้ใหญ่
หลินเชียนเชียนเองก็รู้สึกประหลาดอยู่บ้าง กำลังครุ่นคิด สีแดงวาบใต้พุ่มไม้เบื้องหน้าก็พลันพุ่งเข้าตา
นางสาวเท้าเข้าไปอย่างรวดเร็ว ย่อตัวลงมองดู ก็เป็นดังคาด—คือเมล็ดโสม นับใบก็ได้ห้าแฉก
หัวใจของหลินเชียนเชียนเต้นระรัวขึ้นฉับพลัน นี่ไม่ใช่ร่ำรวยแล้วหรือ ก็แค่ยังไม่รู้ว่าเป็นของปีไหน
"พี่ นั่นอะไรหรือ" ติงเสี่ยวหู่และหลินอวี้หลงก็เข้ามาล้อม