ยามค่ำ ณ เรือนทิศตะวันออก
ตะเกียงน้ำมันเพียงดวงเดียวถูกจุดไว้ เปลวไฟริบหรี่สลับสว่าง เงาของคนสองคนบนฝาผนังสั่นไหวระริก
หลินกั๋วจู้กำลังถอดเสื้อผ้าที่เปื้อนฝุ่น สีหม่นหมอง ปรบมือเพียงครั้งเดียวก็ฟุ้งเป็นละออง เขาโยนเสื้อผ้าลงบนขอบแท่นนอนร้อน แล้วเปลือยท่อนบนจะมุดเข้าไปในผ้าห่ม
ติงอวี้เซียงไม่ขยับเขยื้อน นางนั่งอยู่ที่ขอบแท่นนอนร้อน
“เชียนเชียนผู้นั้นหาเงินได้แล้ว” เสียงของนางไม่ดังนัก ราวกับพูดกับตนเอง
มือของหลินกั๋วจู้ที่กำลังยกผ้าห่มชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่หันกลับมา “ได้ยินจากใคร?”
“พี่สะใภ้บอก ว่าได้ตัดเนื้อและซื้อผ้า หมูสามชั้นตั้งหลายชั่ง มันเยิ้มทั้งนั้น” ติงอวี้เซียงเอ่ย
หลินกั๋วจู้นอนลง หันหน้าเข้าหาฝา “นางเป็นเพียงเด็กสาว จะหาเงินอะไรได้? อย่าเชื่อตามลมตามข่าว”