เจ้าหู่เอ๋อร์พยักหน้าอย่างครุ่นคิด แล้วเกาหัวน้อยๆ พลางถามขึ้นว่า “พี่เชียนเชียน แล้ว... ที่รับมันพิษกลับมามากมายขนาดนั้น จะทำอย่างไรหากวิชาล้างพิษถูกคนอื่นแอบเรียนไป?”
หลินเชียนเชียนชะงักฝีเท้า มองเจ้าหู่เอ๋อร์แวบหนึ่ง—เจ้าเด็กนี่ คิดไกลไม่เบา
“เพราะฉะนั้น” นางพูดเสียงเบา “ขั้นตอนสำคัญต้องทำโดยพวกเราคนใกล้ชิดเท่านั้น ห้ามมีคนที่สองเห็นเป็นอันขาด อีกอย่างข้าคิดจะบอกท่านน้าให้ย้ายโม่หินไปไว้ที่บ้านเรา ไปที่บ้านเจ้าบ่อยเกินไปเป้าหมายใหญ่เกินไป อีกทั้งใกล้บ้านเก่าตระกูลหลินเกินไป”
เจ้าหู่เอ๋อร์พยักหน้าอย่างจริงจัง
“พอเถอะ เรื่องนี้ไว้ก่อน” หลินเชียนเชียนตบกระจาดหลังเบาๆ “เจ้าหู่เอ๋อร์ เรากลับบ้านสักรอบ แล้วค่อยไปบ้านเจ้า วันก่อนข้าซื้อผ้ามา อยากให้ท่านน้าช่วยตัดเย็บเป็นชุด”