ท่านน้าติงกำลังผ้าปูที่นอนในลานบ้านอยู่ พอได้ยินเสียงประตูดังขึ้น ก็เงยหน้ามองเห็นหลินเชียนเชียน ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มออกมา "เชียนเชียนมารึ? นั่งก่อนสิ"
หลินเชียนเชียนไม่เกรงใจ เข้าไปช่วยจับมุมผ้าทันที พูดคุยสามประโยคสองคำก็เข้าประเด็น—อยากตัดเสื้อผ้าสำเร็จรูปสองชุด ผ้าเองเป็นคนออก ค่าแรงคิดตามธรรมเนียม
ท่านน้าติงได้ฟังก็โบกมือปัด "บ้านเพื่อนบ้านกัน จะพูดเรื่องเงินเรื่องทองอะไรกัน เจ้าดีกับหูเอ๋อร์ บุญคุณนี้ป้าจำไว้ในใจ! ชีวิตเจ้าก็ลำบาก ป้าทำให้เจ้าก็แล้วกัน"
หลินเชียนเชียนมองนาง ไม่ได้ปฏิเสธอีก นางรู้ว่าท่านน้าติงรักใคร่ตนจริง ความสัมพันธ์แบบนี้ไม่ได้วัดด้วยทองแดง เธอตั้งใจไว้ในใจแล้ว ว่าจะค่อยๆ ตอบแทนบุญคุณนี้ทีหลัง
"เช่นนั้นก็รบกวนท่านน้าด้วยนะ" นางยิ้มรับคำ
ระหว่างช่วยยืดผ้า ก็เล่าเรื่องรับซื้อมันพิษให้ฟัง—หนึ่งชั่งต่อทองแดงหนึ่ง อาโกตาอาโกก็รับซื้อถ้าอยากได้