หลายวันติดต่อกัน พวกนางไม่ได้ขึ้นเขาไปจัดการเรื่องพวกนั้น
แป้งค่อย ๆ ตกตะกอน รินน้ำส่วนเกินทิ้ง แล้วตากแดดอีกหลายวัน กว่าจะได้แป้งมันสำปะหลังที่แท้จริง
เด็กทั้งสามนั่งยอง ๆ ล้อมกระด้ง ดวงตาเป็นประกาย
“นี่คือแป้งมันสำปะหลัง?” หลินอวี้หลงอดไม่ได้เอามือจิ้ม ผงสีขาวกระจายอยู่ปลายนิ้ว ละเอียดราวกับแป้งหมี่
หลินเชียนเชียนพยักหน้า
“พี่หญิง งั้นวันนี้เรายังเข้าป่าอีกไหม?” หลินอวี้หลงถาม
“ไม่เข้าแล้ว” หลินเชียนเชียนลุกขึ้น ปัดฝุ่นที่เข่า “ไปอำเภอ ขายแป้งมันสำปะหลัง”
หลินอวี้หลงกับติงเสี่ยวหู่มองหน้ากัน ต่างเห็นแววตื่นเต้นในสายตาอีกฝ่าย
หลินเชียนเชียนหาถุงผ้าสะอาดใบหนึ่ง ใส่แป้งลงไป แล้วบรรจงวางลงในกระจาดหลัง ทั้งสามคนแบกกระจาดหลังคนละใบ ลงกลอนประตู แล้วมุ่งหน้าไปอำเภอ