หลินอวี้หลงอุ้มขนมเปี๊ยะกับไข่ไก่ไว้ ย่องเบา ๆ กลับเข้าไปในโรงฟืน
"ไล่ไปได้แล้วหรือ สีขนเป็นอย่างไร" หลินเชียนเชียนถาม
"ที่ไหนได้เป็นแมวป่าเล่า ฮ่า ๆ... คือเจ้าหู่เอ๋อร์เอง" หลินอวี้หลงย่อตัวลงข้างนาง ยัดขนมเปี๊ยะใส่มือนาง "เอาของกินมาให้พวกเราสองคน"
หลินเชียนเชียนแตะต้องขนมเปี๊ยะแผ่นนั้น ยังมีไออุ่นจาง ๆ
นางหิวยิ่งนัก เจ้าติงเสี่ยวหู่ช่างส่งมาในเวลาที่เหมาะเจาะจริง
นางกำลังจะกัด หลินอวี้หลงก็ยื่นมือมา ในอุ้งมือมีไข่ไก่ใบนั้นวางอยู่
แสงจันทร์ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา สาดส่องให้ไข่ไก่ใบนั้นขาวนวล
หลินเชียนเชียนหรี่ตาลงฉับพลัน "ไข่ไก่มาจากไหน เจ้าขโมยมาหรือ เจ้าไม่กลัวตายรึ หากท่านย่ารู้เข้าจะตีเจ้าตายแน่ รีบเอากลับไปคืนเสีย"