เสียงด่าทอของฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลิน เป็นดั่งระฆังปลุกยามเช้าของบ้านหลังนี้ทุกเมื่อเชื่อวัน
“นี่มันเวลาใดแล้ว? ตะวันขึ้นสามคานก็ยังไม่ทำกับข้าว จะให้กระดูกแก่ ๆ อย่างข้าอดตายหรืออย่างไร?” ในเรือนกลาง เสียงแหลมคมของฮูหยินผู้เฒ่าดังทะลุกำแพงบาง ๆ ออกมา
บนเตียงอุ่นเรือนตะวันตก ติงอวี้เซียงพลิกตัวด้วยความรำคาญใจ พลางสวมเสื้อนอกพลางสบถเสียงต่ำ “ยายแก่ไม่ตายดี เช้าตรู่ก็โหวกเหวกโวยวาย!”
หลินหยวนหยวนข้าง ๆ ดึงผ้าห่มคลุมศีรษะ บ่นอู้อี้ “จะให้คนนอนหรือไม่ให้คนนอนเนี่ย!”
เมื่อไม่เห็นใครขานรับ น้ำเสียงฮูหยินผู้เฒ่ายิ่งสูงขึ้น “อีคนบ้านรอง เจ้าตายคาห้องหรือ? หูหนวกหรืออย่างไร?”
ติงอวี้เซียงดีดตัวลุกพรวด ชี้หน้าหลินกั๋วจู้ “เจ้าฟังสิ แม่เจ้าพูดจาคนมันหรือ?”