นางทบทวนแผนการสำหรับบ้านหลังนั้นในใจอีกครั้ง
ขั้นแรก ทำให้วุ่นวายไม่สงบสุข
พรุ่งนี้เริ่มลงมือ
ในเรือนหลัก หลินกั๋วจู้ยกชามซดข้าว ไม่ได้เงยหน้า เอ่ยถามว่า “กินกันหมดแล้วหรือ?”
“กินแล้ว” ติงอวี้เซียงตอบฉับ
นางไม่ได้โกหก—ตัวนางกินแล้ว ลูกสาวก็กินแล้ว ส่วนสองเด็กน้อยในโรงฟืนจะได้กินหรือไม่ เกี่ยวอันใดกับนาง?
หิวเสียบ้างก็ดี หิวสักสองสามมื้อก็จะรู้ว่าใครเป็นนายของบ้านนี้
หลินกั๋วจู้ไม่ถามต่อ เขากินอิ่มแล้ว วางชามลงบนเตา เช็ดปาก พลันได้ยินเสียงประตูรั้วด้านนอกดังขึ้น
“พ่อแม่กลับมาแล้วหรือ?”
สิ้นเสียง ประโยคของหลินเสี่ยวฮวาก็ลอยเข้ามา “ทางนี้เดินยากลำบากเกินไปแล้ว! เท้าข้าพลิกเลย!”
“ฮวาเอ๋ย แม่ประคองเจ้า เจ้าค่อย ๆ เดิน” เป็นเสียงของยายหลิน ทะนุถนอมราวกับอะไรดี