แสงจันทร์ยามค่ำคืนสาดส่องทางเดินในหมู่บ้านจนเห็นเป็นสีขาว หลังจากกินข้าวเสร็จและสนทนากันพักหนึ่ง ทั้งสองก็ลุกขึ้นกลับบ้าน
หลินเชียนเชียนเดินนำหน้า ฝีเท้าไม่เร็วไม่ช้า
หลินอวี้หลงเดินตามหลัง เหยียบเงาของพี่หญิงเดินไป ก้าวแล้วก้าวเล่า ราวกับว่าจะซ่อนตัวเข้าไปในเงาร่างบางนั้นได้
“พี่หญิง พรุ่งนี้เราไม่ขึ้นภูเขาแล้วหรือ?” เขาถาม
“มันสำปะหลังที่บ้านต้องจัดการแล้ว อากาศร้อน เก็บไว้ไม่ได้นาน” น้ำเสียงของหลินเชียนเชียนเบามาก ราวกับกลัวรบกวนเหล่าแมลงในพงหญ้าสองข้างทาง “อีกอย่าง พรุ่งนี้ทางตระกูลหลินเกรงว่าจะมีคนจับตาดูพวกเรา ฉวยช่วงสองสามวันนี้จัดการมันสำปะหลังเสียเลยจะดีกว่า”
หลินอวี้หลงย่นจมูก “พี่หญิงว่าท่านย่าจะยังจับตาดูพวกเราอีกหรือ? วันนี้ผู้ใหญ่บ้านก็ไล่คนพวกนั้นไปแล้วมิใช่หรือ?”