บ้านติงที่อยู่ติดกัน ติงต้าและติงรองแบกจอบกลับมาแล้ว
“เนื้อกระต่ายใกล้จะสุกแล้ว ล้างมือเร็วเข้า มาทานข้าว” ท่านน้าติงพูดพลางยกสำรับขึ้นโต๊ะพลางเรียกบุตรชายทั้งสอง
“เนื้อกระต่าย?” ตาของติงต้าเป็นประกาย วางจอบพิงมุมกำแพง “ท่านแม่ นี่พวกเราปรับปรุงอาหารหรือ?”
“เจ้าหู่เอ๋อร์กับเชียนเชียน อาเหล็งขึ้นเขา เชียนเชียนเป็นคนวางกับดักกระต่ายได้ตัวหนึ่ง เอามาให้บ้านเราตัวหนึ่ง” ท่านน้าติงอธิบายพลางยิ้ม
“เชียนเชียน? เด็กบ้านตระกูลหลินที่อยู่ติดกันน่ะหรือ?” ติงรองขยับเข้ามาถาม
“สองพี่น้องนั่นแยกครัวเรือนออกไปเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนนี้อยู่เรือนเก่าท้ายหมู่บ้าน” ท่านน้าติงวางขนมเปี๊ยะผักป่าปึกหนึ่งบนโต๊ะ แล้วหันไปยกผักดองมาอีกชามหนึ่ง “ผักป่านี่พวกนางก็เก็บมา สดมากทีเดียว”
ติงต้าขมวดคิ้ว ตอนล้างมือถูแรงขึ้นอีกสองสามที “เชียนเชียนถึงอายุเท่าไร? นางพาอาเหล็งอยู่คนเดียว จะใช้ชีวิตอย่างไร? ตระกูลหลินไล่คนออกมาเช่นนี้เลยหรือ?”