ในลานบ้าน สภาพการต่อสู้กำลังดุเดือด
ติงอวี้เซียงเป็นคนไม้แข็งจริง ๆ ฮูหยินผู้เฒ่ากระชากผมนาง นางก็หันไปบีบเนื้ออ่อนตรงเอวฮูหยินผู้เฒ่า ทั้งสองเหมือนแม่ไก่ชนสองตัว หมุนวนดึงกระชากกันไม่หยุด
หลินเสี่ยวฮวายืนกระวนกระวายอยู่ข้าง ๆ ยื่นมืออยากห้ามแต่ก็ไม่กล้า ปากได้แต่ร้องว่า "ท่านแม่ สะใภ้รอง อย่าตีกันเลย"
หลินหยวนหยวนหลบอยู่ใต้ชายคา ปิดปาก หัวไหล่กระตุกยิก ๆ ไม่รู้ว่าร้องไห้หรือหัวเราะ
"ทำอะไรกัน?" สุดท้ายผู้เฒ่าสกุลหลินกลับมาจึงแยกออก
"หยุดให้หมด!" ผู้เฒ่าสกุลหลินตวาด หน้าแดงก่ำ "เป็นอะไรกัน? ให้คนในหมู่บ้านเห็น หน้าตาตระกูลหลินจะเอาไปไว้ที่ไหน?"
ฮูหยินผู้เฒ่าหอบหายใจแรง ผมกระเซิงเหมือนรังไก่ ชี้ไปที่ติงอวี้เซียง "เจ้าถามนางดูว่าทำดีอะไรไว้! ขโมยไก่ของข้า! แม่ไก่ตัวนั้น ข้าเลี้ยงมาสองปี ออกไข่ให้ข้าทุกวัน ถูกนางทำลายเสียแล้ว!"