หลินเชียนเชียนกับน้องชายหิวจนหมดแรง ไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไร ก็เลยต้มโจ๊กง่ายๆ กินกันสองคนพี่น้องพอประทังความหิว
“พี่ครับ” หลินอวี้หลงจู่ๆ ก็ยื่นหน้ามาใกล้ แล้วกระซิบ “วันนี้ผมขึ้นเขา เห็นท่านอาสะใภ้ใหญ่ด้วย”
ตะเกียบในมือหลินเชียนเชียนชะงักไปครู่หนึ่ง
“นางมาทำอะไร?”
“นางไม่ได้ขุดมันพิษ แค่เดินวนไปรอบหนึ่งก็จากไป”
“ผมแอบตามไป” หลินอวี้หลงกลืนน้ำลาย “ได้ยินนางคุยกับแม่สื่อจางจากหมู่บ้านข้างๆ พูดว่า ‘เด็กคนนั้นหลินเชียนเชียนตอนนี้ราคาดีนักแล’ ‘ใครได้นางไปก็รวย’ ‘การแต่งงานที่นางจัดให้ จะทำให้ครอบครัวฝ่ายชายต้องจ่ายค่าสินสอดก้อนโตแน่นอน’”
หลินอวี้หลงเลียนเสียงของหวังเหอฮวาได้เหมือนเสียจนน่าขัน ยิ่งแสดงท่าทางเจ้าเล่ห์ออกมาได้สมจริง
หลินเชียนเชียนค่อยๆ เคี้ยวโจ๊ก ไม่พูดอะไร
“พี่ครับ ท่านอาสะใภ้ใหญ่จะขายพี่หรือเปล่า?” หลินอวี้หลงมองนางด้วยความเป็นห่วง