หวังเหอฮวารับถ้วยข้าวสารนั่นมา ในใจเคียดแค้นจนกัดฟันกรอด ตั้งห้าคนทั้งครอบครัว มีข้าวสารแค่ถ้วยเดียว จะพอกินสำหรับใครได้? แต่นางไม่กล้าปริปาก ยังไงก็เป็นฝั่งบ้านเดิมของตนที่ทำไม่ถูกต้อง นางผิดคำโต จึงได้แต่กล้ำกลืนฝืนทน
"ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ" น้ำเสียงเกรงอกราวกับทาชอุ่มด้วยน้ำหวาน ล้วนหลอกตา
ในเรือนทิศตะวันตก ติงอวี้เซียงสดับได้ถนัด พอรู้ว่าให้ข้าวสารก็โทสะพุ่งพล่าน ยกเท้าถีบหลินกั๋วจู้ซ้ำอีกสองครั้ง "ข้ายังหิวอยู่เลย!"
"พอกันที รีบนอนเถิด" หลินกั๋วจู้ดึงผ้าห่มคลุมโปงศีรษะ เอ่ยอู้อี้อยู่ภายใน จากนั้นก็มิได้ส่งเสียงอีกเลย
"นอนตายไปเสียเถอะ" ติงอวี้เซียงสบถด้วยความเคียดแค้น พลิกตัวหันหลัง ท้องร้องประท้วงดังโครกครากเป็นชุด
ในครัว หวังเหอฮวาเทข้าวสารลงในหม้อ เติมน้ำเข้าไป หลินเสี่ยวโหรวเดินตามติด ชำเลืองมองข้าวสารปริมาณนิดหน่อยนั่น ใบหน้าก็เซียวลงทันใด "ท่านแม่ ข้าวแค่นี้จะพอกินได้เช่นไร?"