ทว่าคำพูดเหล่านี้ นางมิได้เอ่ยออกไป
บางสิ่งจำต้องค่อยเป็นค่อยไป หว่านเมล็ดแห่งความหวังลงก่อน แล้วค่อยรดน้ำประคอง จิตใจเด็กก็ไม่ต่างจากผืนนา จะหวังโปรยเมล็ดวันนี้ รุ่งขึ้นก็เก็บเกี่ยวผล ช่างเป็นไปไม่ได้
“ไปเถิด กลับก่อน” หลินเชียนเชียนหมุนกาย ก้าวเดินต่อ “ถึงบ้านแล้วจะบอกพวกเจ้าว่าทำเช่นไร”
กระจาดหลังสั่นไหวบนบ่า มันสำปะหลังกับผักป่าเบียดเสียดกัน ส่งเสียงเสียดสีกุกกักแผ่วเบา
ติงเสี่ยวหู่เร่งฝีเท้าก้าวตาม ตีคู่ขนานไปกับนาง
“พี่เชียนเชียน”
“อืม”
“ขนมมันสำปะหลังลูกกลมนั่น หวานหรือไม่”
“หวาน”
“หวานเพียงใด”
หลินเชียนเชียนครุ่นคิด “หวานกว่าน้ำผึ้งวันนี้เสียอีก”
ดวงตาติงเสี่ยวหู่เปล่งประกายดั่งดวงดาวคู่หนึ่ง ฝีเท้าพลันเบากว่าตอนเข้าป่าเสียอีก