ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลินกำลังเอนกายบนแท่นนอนร้อน เปลือกตาปรือลงครึ่งหนึ่ง มือถือพัดใบจากอยู่ พัดไปมาอย่างเอื่อยเฉื่อย ช่วงปลายฤดูร้อนที่อากาศร้อนอบอ้าวจนจิตใจห่อเหี่ยว นางไม่อยากขยับตัว แม้แต่เปลือกตายังขี้เกียจยกขึ้น
“ท่านแม่” หวังเหอฮวาเข้าไปใกล้ น้ำเสียงไม่ดัง แต่แฝงไว้ด้วยท่าทีว่า “ข้ามีเรื่องสำคัญ”
ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลินไม่ลืมตา “อืม”
“ท่านแม่ ท่านไม่รู้หรือ? ไอ้เด็กป่าสองคนนั้นพบของดีบนภูเขา”
พัดใบจากชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพัดต่อ
“แค่พวกนั้น?” มุมปากของฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลินหยักลง ดวงตายังคงปิดสนิท “จะหาอะไรได้? บนภูเขาคนอื่นค้นจนพลิกแผ่นดินหลายรอบแล้ว ยังจะเหลือให้พวกนั้นอีกหรือ? ไม่อดตายก็นับว่าชะตายังดีอยู่”