ท่านน้าติงยืนอยู่กลางลานบ้าน พอเทน้ำส้วมราดพื้นเรียบร้อยแล้ว นางก็เท้าสะเอวมองเด็กทั้งสามเดินเข้ามา ทั้งโมโหทั้งขำ “เชียนเชียน เจ้าบอกความจริงกับท่านน้าเถิด ไอ้เจ้ามันพิษนั่นพวกเจ้าทานจริงๆ หรือ”
“ทานจริงเจ้าค่ะ” หลินเชียนเชียนพยักหน้า “ดิบเป็นพิษ แต่แช่น้ำสะอาดหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้วต้มให้สุกทั่วก็ไม่มีอันใดแล้ว”
ท่านน้าติงครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ สำรวจพวกเขาสามคนตั้งแต่หัวจรดเท้าหลายรอบ แล้วให้แลบลิ้นดูอีก จึงเชื่อสนิทใจ
“เจ้าช่างมีวิธีจริง” ท่านน้าติงอุทานด้วยความทึ่ง “ของพวกนี้ชาวบ้านเห็นแล้วพากันอ้อมหนี เจ้ากลับคิดค้นวิธีทานได้”
“แล้วโม่หิน…” หลินเชียนเชียนถามหยั่งเชิง
“โม่สิ!” ท่านน้าติงตบต้นขาฉาด “เจ้าคอยก่อน ท่านน้าจะเข็นโม่มาให้”