ผู้เฒ่าสกุลหลินปัดม่านเข้าบ้าน เสียงกระดาษติดหน้าต่างสั่นสะเทือนเล็กน้อย
"กี่โมงแล้ว เตายังเย็นอยู่เลย?"
เขากวาดตามองหม้อเย็นและน้ำที่เหลือ หน้าเครียดราวกับก้นหม้อดำ
ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลินหดคอเล็กน้อย ไม่กล้าพูดอะไร หันไปตะโกนใส่ลานบ้านว่า "หวังเหอฮวา! ทำอะไรอยู่ รีบจุดไฟสิ!"
หวังเหอฮวาทำหน้าบึ้งไปหยิบฟืน แต่สายตายังจ้องไปทางบ้านข้างๆ—กลิ่นหอมของหมูสามชั้นมันเยิ้มนั้น ดูเหมือนจะยังลอยอยู่ในอากาศ
หลินเสี่ยวฮวาเหลือบตามองนางอย่างไม่พอใจ: "เลิกมองได้แล้ว ใครจะเอาของมาให้เจ้า?"
หวังเหอฮวาหันกลับมามองอย่างท้าทาย กัดฟันพูดว่า "หลินเชียนเชียนนั่นจะเก่งอะไร ก็ยังเป็นคนที่ออกจากบ้านนี้ไป กินคนเดียว? ไม่กลัวสำลักตายหรือไง"
"ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ไปขอสิ" หลินเสี่ยวฮวาหัวเราะเย็น
หวังเหอฮวาอ้าปากจะพูด แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลินรู้สึกเสียหน้า อีเด็กสารเลวนั่นแต่ก่อนไม่เคยโต้ตอบ ตีก็ไม่ร้อง ด่าก็ไม่ตอบ นางคิดว่าตัวเองจับมะเขือยาวไว้ตลอดชีวิต สุดท้ายกลับพบว่ามันเป็นเหมยเจียวที่มีหนาม