สองน้อยทำอะไรกันได้รวดเร็วนัก
ติงเสี่ยวหู่เช็ดโต๊ะจนเงาวับได้ในพริบตา หลินอวี้หลงจัดถ้วยตะเกียบ มือสั่น—มิใช่เพราะตื่นเต้น หากเพราะน้ำลายสอ
เพิ่งจัดเสร็จ ทั้งสองก็ปักหลักเฝ้าอยู่ข้างเตา สี่ตาเบิกกว้างจ้องฝาหม้อ
หลินเชียนเชียนเห็นแล้วมุมปากหยักยิ้ม ไม่รีรอ เปิดฝา ยกหม้อ
หมูตงพัวตักใส่ชามดินเผา อ้วนมันเป็นมัน แดงระเรื่อ เนื้อสั่นเทาเยิ้ม ตรงที่เชือกฟางรัด เนื้อมันตุ๋นจนเกือบใส เนื้อแดงเข้มดั่งอำพัน ผิวหนังเป็นมันวาวระยับ
ข้าวก็ยกมา ข้าวสารขาว เม็ดสวย ขาวดั่งหิมะ ไร้แกลบแม้แต่นิด
หลินอวี้หลงจ้องชามข้าว จมูกจู่ ๆ ก็จุก
เมื่อก่อนมิกล้าแม้แต่จะคิด
อาหารถูกจัดขึ้นโต๊ะ หลินเชียนเชียนนั่งลง สองน้อยก็นั่งตาม
แต่ไม่มีใครแตะตะเกียบ