หน้าประตูบ้านเงียบไปครู่หนึ่ง
สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลินเปลี่ยนเป็นเขียวสลับขาว ริมฝีปากสั่นเทาอยู่นาน ในที่สุดก็กัดฟันพูดออกมาว่า
"ไป!"
นางหันหลังเดินจากไป ฝีเท้าเร็วและถี่ ราวกับมีสุนัขไล่กัดอยู่ข้างหลัง
หวังเหอฮวาลากหลินเสี่ยวฮวา เดินโซซัดโซเซตามไป
หลินเสี่ยวฮวายังไม่ยอมแพ้ "หมู" แต่ถูกหวังเหอฮวาตบเข้าที่ท้ายทอยหนึ่งที "รีบไปเถอะ! ยังอายไม่พอหรือไง?"
หลายคนเดินจากไปอย่างน่าอดสู เหมือนสุนัขสามตัวที่กระดกหางหนี
ฝูงชนค่อยๆ สลายไป แต่เสียงวิพากษ์วิจารณ์ยังไม่จาง
"ตระกูลหลินคราวนี้หน้าฉากแตกสลายจริงๆ"
"สมควรแล้ว นานแล้วที่ควรมีคนสั่งสอนพวกเขา"
"เชียนเชียนเด็กคนนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย..."
หลินเชียนเชียนยืนอยู่บนบันได มองดูเงาหลังเหล่านั้นหายไปที่ปากตรอก ค่อยๆ เก็บน้ำตา
นางหันกลับมา สบตากับติงเสี่ยวหู่และหลินอวี้หลงสองคนที่จ้องเขม็ง
"พี่" หลินอวี้หลงถามอย่างระมัดระวัง "ที่พี่ร้องไห้เมื่อครู่... จริงหรือเปล่า?"