ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าการเล่าเรียนของลูกชายนาง
หากต้องพลอยได้รับผลกระทบจริง เกียรติยศของนางก็คงมลายหาย
ฮูหยินผู้เฒ่าสีหน้าเปลี่ยนไปหลายครั้ง เอ่ยปากแข็งกร้าวว่า "เจ้า...ก็แค่เงินในบ้านหายไป ข้ามาถามไถ่ เจ้าลากอาน้อยของเจ้ามาพูดทำไมเล่า"
"ใช่ ๆ" หวังเหอฮวารีบออกโรงช่วย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "คนในครอบครัวเดียวกัน แค่ถามไถ่เท่านั้น จะร้ายแรงถึงเพียงนั้นเชียวหรือ"
"ถามไถ่?"
หลินเชียนเชียนเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงสั่นเครือ
"พวกท่านมาถามไถ่หรือ? พาชาวบ้านครึ่งหมู่บ้านมาล้อมประตูข้า ปากหนึ่งเรียก 'ขโมย' ปากหนึ่งเรียก 'ลักขโมย'—หากวันนี้ข้าไม่มีหลักฐาน พูดที่มาของเงินไม่ได้ ก็คงปล่อยให้พวกท่านตีตราข้าเป็นขโมยสินะ?"
น้ำตาของนางร่วงหล่นลงมาดัง ๆ
"ชื่อเสียงของข้า...พวกท่านจะบีบบังคับให้ข้าตายหรือ!"
เสียงสะอื้นระงม ไหล่สั่นน้อย ๆ น้ำตาไหลรินเหมือนลูกปัดที่ขาดสาย
ผู้คนที่ยืนอยู่หน้าประตูเห็นเข้า ใจก็อ่อนลงทันที