นางหวังเหอฮวาตอบโต้ได้ไว รีบกลบเกลื่อนว่า "เจ้าหมอนี่ พูดจาโกรธอะไรกัน! ย่าเจ้าก็กลัวว่าจะทำชื่อเสียงเจ้าต้องมัวหมอง! ครอบครัวเดียวกันจะให้ไปถึงศาลากลาง มันสมควรหรือ? เจ้าคืนของมา ขอโทษซะ ย่าเจ้าว่าเรื่องนี้ก็แล้วกัน"
"กลัวทำชื่อเสียงข้ามัวหมอง?" หลินเฉียนเจียวหัวเราะออกมา ก่อนที่ดวงตาจะแดงก่ำ "พวกเจ้าออกมาป่วนทุกสามวันห้าวัน ข้ายังจะมีชื่อเสียงอะไรเหลืออีก? วันนี้ยังพาคนครึ่งหมู่บ้านมาตั้งหน้าตั้งตาปิดประตูบ้านข้า พูดคำว่า 'ขโมย' คำว่า 'โจร' ไม่หยุดปาก แล้วยังจะให้ข้ารู้สึกสำนึกในบุญคุณอีกงั้นหรือ?"
นางหยุดหัวเราะทันที จ้องมองฝูงชนด้วยสายตาคมกริบราวกับมีด:
"ข้าไม่ได้ขโมย ไม่ได้แย่งชิง แล้วข้าจะขอโทษทำไม?"
หลินเสี่ยวฮวาเริ่มร้อนใจ ถลกแขนเสื้อจะพุ่งเข้าไปข้างใน "แม่! จะเสียเวลาพูดกับอีเด็กสารเลวนี่ไปทำไม? เข้าไปขนของออกมาให้หมดก็จบเรื่อง!"