เจ้าหู่เอ๋อร์เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ก็ยัดไข่ไก่สามฟองไว้ในอก แล้วย่อตัววิ่งไปบ้านหลินอวี้หลง
ยังอยู่ไกลก็เห็นเงาร่างคุ้นตาของคนตระกูลหลิน พุ่งตรงไปทางบ้านพี่เชียนเชียน
ใจของติงเสี่ยวหู่เต้นรุนแรง รูม่านตาหดวูบ — ขบวนนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลินเดินนำหน้า หวังเหอฮวาประคอง หลินเสี่ยวฮวากับติงอวี้เซียงสองแม่ลูกตามหลัง พลางพูดอะไรบางอย่าง พลางชี้มาทางนี้
“ไม่ดีแล้ว”
เขาตัดสินใจทันที เลี้ยวเข้าไปในตรอกด้านหลัง แล้วปีนกำแพง
ในเรือน หลินเชียนเชียนกำลังมัดเนื้อหมูด้วยเชือกฟาง เนื้อเป็นสามชั้นชั้นดี หั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมใหญ่ วางเรียงเป็นมันเงาอยู่บนเขียง เครื่องเคียงก็เตรียมไว้พร้อมแล้ว รอแค่ลงกระทะ
หลินอวี้หลงนั่งยองๆ ป้อนเชื้อไฟอยู่ที่ปากประตูครัว หูพลันตั้งตรง “พี่ใหญ่ มีเสียงที่กำแพงหลังเรือน”
เสียงเพิ่งขาด ร่างหนึ่งก็ปราดเข้ามาใต้หน้าต่างครัว
“พี่ใหญ่ มีคนกระโดดกำแพง—”
หลินเชียนเชียนคว้าไม้พลองเตรียมฟาด คนนั้นก็รีบเอ่ยขึ้น “พี่เชียนเชียน ข้าเอง!”
“เจ้าหู่เอ๋อร์?” หลินเชียนเชียนชักไม้กลับ “เดินเข้าประตูหน้าไม่เป็นรึ? ทำให้ข้าตกใจ”